انتظار بی وصل ...

معلوم نیست ریشه ها کجایند ؟ ...

ساده    برگها   می ریزند  بدون تکیه گاه  

در وقت نیاز  ِِِِِِِِ

خورشید تو  ِ

تابش را به چالش کشیده ...

و نظم می گریزد از باغ وجودم .

پرده که کنار رفت ...

 تو ایستادی ...  باورت نشد ... اینقدر تیره باشم ...

من دور شدم ... نورت آزارم می داد ...

آرام باش !

 چیزی نیست پشت پرده ( قصه نور و تاریکی )

لب دريا ميان رطوبت اجباريش  خشكي يك تجربه را تازه مي كردي. 

گاهي چنان مي خنديدي ...

كه  خيسي يك دريا به لبت  سر مي زد  . مستانه  به دنبال صدف   براي  سوغات بودي .

باد و موج  مي نواختند  موسيقي  محض آرامشت  را ...

دست  در  دست  هوس  باز يك مرد  ... مشكفتي با گلبرگهاي جوانيت

  در آغوشي سياه و بي تپش  .

با  پاي  برهنه  چه ساده  و  صادقانه   صافي  شنها  را به هم  مي زدي ...

و  روي خط  ساحل رفتي  ...  دور شدي  از  خيسي چشمانم ... دست  در دستش .

كمي  دورتر از صداي خنده هاي  تو  و انديشه هاي مسموم آن مرد  ...

ايستاده  آتش گرفتم .  نگذاشتي كه  بگويم  پروازي  در  اين بالها نمي رويد .

حالا  تنها يادگار  آن  تجربه  بي رويش ... فقط كودكيست با گريه هايي شبيه باران .

كه  دريا  را دوست  ندارد  ...  از موجها مي هراسد . مي چسبد  به آغوش دل مرده  تو .

حرفي نمي شود زد ... تو  به  دور دستها خيره اي ... باد و موج  كماكان مي نوازند ...

موسيقي  زندگي را . كمي دورتر هنوز پابرجا شعله ورم ...

لب دريا ميان رطوبت اجباريش ...

تكرار تجربه تلخ يك سيگار را به لب دارم .

پ.ن ۱ : صدای پای سرخورده یک زن   هنگام عبور   چشم وحشی مرا می گریاند .

پ.ن ۲ : من از دوستی پایدار قلم و احساس و اندیشه  به سپیدی کاغذ راه عبور  می زنم .

وقتی تمام دلگیر یک کوچه را

حواسم به برگها نیست .

وقتی آواز کلاغها را دشنام میدهم .

و از عریانی درخت روی برمیگردانم ...

پاییز زمزمه میکند در گوش من ...

پند حکیمانه ای را ...

روزی مثل همین قصه برگ و باد ...

می لغزی و می رقصی و ...

دور میشوی ...

از شاخه های زندگی .